Kiekeboe!

Lees het nieuwste blog van Marlies Wijntjes.

Met mijn handen voor mijn gezicht zat ik voor mijn jonge kinderen. Terwijl zij vol spanning keken waar ik gebleven was zei ik plots: “Boe, daar is mamma weer!" Mijn handen weg, een lachend gezicht en ook grote opluchting en schik bij het kleine kind. Ik kon mij ook achter een stoel, deur of onder een kleed verstoppen. Een feit was: ik kom altijd weer terug.

Dit is een psychologisch spelletje om het vermogen van een kind te begrijpen. Als je mij even niet ziet, ben ik er wel nog steeds. Dit bewustzijn ontwikkelt zich na een maand of negen. Maar het contact met familie wordt door de corona-maatregelen flink op de proef gesteld! 

Onze cliënten missen nu al vier weken hun ouders, broers, zussen en anderen die belangrijk voor hen zijn. Er wordt wel gebeld, geskyped en geappt. Ook een gewoon telefoontje kan zeker wel. Maar dat is niet the real thing! Geen arm om je heen, niet je geborgen voelen bij mensen die je zo dierbaar zijn. Een paasontbijt op de woning, muziek, film, paasei kunnen hier niet tegen helpen.

Het is Pasen en geen feest waarbij familie zo gemist wordt. Emoties liepen hoog op afgelopen weekend, de kinderen en jeugd waarmee ik werk kunnen het niet meer aan. Sommigen begrijpen het niet, het is ook niet uit te leggen. Ze bellen dan hun ouders: “Pappa je moet mij ophalen, ik hou het niet meer uit”, klinkt er hartverscheurend door de telefoon. Sommigen zijn zo boos dat ze zelfs uit onmacht zeggen hun ouders nooit meer te willen zien. Maar ook lopen clienten met hun hoofd tegen de muur, een escalatie een impulsdoorbraak, ach ik zeg maar gewoon: het emmertje zit te vol. De anderhalf meter regel is in de praktijk  niet haalbaar. 

In mij zit veel liefde! Ik hou van mijn vak, ik hou van de kinderen, de cliënten met wie ik werk. Maar dit gemis krijg ik niet opgelost. Zo is het werken zwaar, heel zwaar, met veel spanning. Nog nooit eerder werkte ik in deze omstandigheid. En ook het einde is nog niet in zicht. Ik krijg een kaart dat ik super ben, tulpen en een tube voor mijn droge handen. Maar ik kijk; achter de deur, onder het kleed of achter je handen. Mamma, Pappa, waar ben je? En wanneer kom je weer?
 

Over de auteur

Marlies Wijntjes is flexkracht bij Amerpoort en is onderdeel van een team op dagbesteding Hoenderberg in Amersfoort. In 2015 verscheen haar boek Amerpoort is echt mijn ding (in eigen beheer te koop). Zie ook marlieswijntjes.wordpress.comFoto: Ineke Oostveen